Mieke Blankers, 19 februari 2009
Guatemala , Antigua Guatemala

Dankjewel

Lieve Mensen,

De vader van mijn gezin werkt op de koffieplantage van zijn ouders. Dat wil zeggen; hij plukt geen koffie maar heeft het beheer over de plantage omdat zijn vader al wat ouder wordt, en hij haalt, weegt, brengt en weegt de zakken koffie die de mensen op de plantage plukken. En vorige week mocht ik een dagje mee. Edy heeft me alles uitgelegd en het hele proces van de koffie mocht ik mee doorlopen; vanaf hun finca t/m het drogen en opnieuw verpakken in grote balen om tenslotte vervoerd te worden naar een fabriek of om geëxporteerd te worden. De mensen krijgen € 4 betaald voor een baal van 50 kg.en in deze tijd heb je een goeie dag als je een volle baal kunt plukken want het seizoen loopt ten einde.Het was heerlijk om even 'n dagje ergens anders te zijn; op een plek ver weg, aan de andere kant van de 2 grote vulkanen die je vanuit hier goed kunt zien. Op een plek waar nog bijna nooit een toerist is geweest. Waar het uitzicht zo geweldig mooi is en de lucht zo puur en zuiver dat je er zo 'n paar weken zou willen blijven. De mensen moesten wel even wennen aan het vreemde, blanke gezicht; maar het was een dag om effe helemaal bij te komen.

Afgelopen weekend hebben we nog voor al mijn gezinnen mooie grote boodschappentassen gekocht en gevuld met rijst, bonen, olie, suiker, zout, zeep voor de kleding te wassen, toiletzeep, spaghetti, saus, koffie, incaparina, schriften en kleurpotloden, zakjes poeder om ranja te maken etc. Daarnaast had ik nog voor elk kind een tasje gemaakt met de eerste schoolbenodigdheden zoals, schriften, kleurpotloden, gum, puntenslijper, pennen en plak, en dat alles hebben we maandagmiddag weggebracht en zo kon ik meteen van alle gezinnen afscheid nemen.
Enkele gezinnen zijn nog vorige week nog verrast met nieuwe matrassen, en-of bedden en toen we maandag dus die tassen brachten zag het er op veel plaatsen al heel anders uit.

Een korte (als ik dat kan!) terugblik over de afgelopen weken:
Om te beginnen de 250 voedselpakketten met Kerst.
Het huis van Oma in Jocotenango wat met behulp van golfplaten en houten balken een heel stuk groter gemaakt is en waar ook licht aangelegd is.
Alle ruim 60 kinderen die weer helemaal op en top naar school kunnen gaan dankzij hun Padrinos in Nederland.
Hilda Susana die een heel end op de rit geholpen is en waar elke 2 weken 2 volle boodschappentassen vol levensmiddelen voor gekocht worden.

De 7-jarige Ixchel Kenia Monserrat waar ik in de eerste brief van vertelde (het meisje met leukemie) is weer met een kuur geholpen omdat de ouders het geld niet helemaal bij elkaar konden verdienen. En dit keer moesten de medicijnen via Duitsland naar El Salvador komen en daar moeten ze weer opgehaald worden door iemand die ze naar de familie brengt.

Een gezin is op het terrein waar ze wonen aan het verhuizen omdat een broer van moeder erbij komt wonen en dat gezin wordt is geholpen met geld. Deze mensen kunnen nl. heel goed hun verantwoordelijkheid nemen. Daar moeten nieuwe golplaten gekocht worden om de keuken van een dak te voorzien, de “kookgelegenheid” moest worden verplaatst en is daardoor kapot gegaan en moet dus worden vernieuwd, anders kan er niet meer gekookt worden. De mensen vroegen ook om een toilet en dat is ook geen overbodige luxe in een gezin met 9 personen denk ik.

Een ander gezin is ook geholpen met geld om golfplaten te kunnen kopen om een soort van afdak te kunnen maken , dan staan ze tenminste ook droog in regentijd, en om de scheiding/schutting die bijna omgevallen is opnieuw te kunnen maken; op die manier hebben ze meteen weer bijna een meter grond erbij.

Een ander gezin is geholpen met een nieuwe bakplaat om tortillas op te bakken, want juist toen ik daar 'n keer op bezoek kwam, was net die plaat gebroken. Omdat dat het werk is van die moeder en zij daar haar inkomsten mee heeft, vond ik dat ze meteen een nieuwe moest kunnen kopen. Ook heeft dit gezin een tafel met stoelen gekregen. Stel je daar geen eikenhouten meubels bij voor; gewoon plastic, dat is toch het meest praktisch hier.

Een moeder heeft een nieuwe kast gekregen omdat ze totaal geen opbergplaats had voor de kleren van haar en van haar kinderen.

De opleiding van Marvin is helemaal betaald en hij hoopt in Mei klaar te zijn met zijn opleiding voor verpleegkundige.
Voor zijn broer Marlon is de opleiding betaald zodat hij 2 schooljaren in een kan doen, dus sneller klaar is en dan ook aan een beroepsopleiding kan beginnen. Hij werkt van maandag t/m vrijdag en gaat op de zaterdagen naar school en maakt dan 's zondags zijn huiswerk. Klasse, vind ik.
Ook Ismenia gaat haar schooljaren inhalen omdat ze anders niet verder kan en doet ook 2 jaren ineen.

En natuurlijk niet te vergeten die Eco-filters die elk gezin gekregen heeft. Toen ik maandag nog bij elk gezin langs geweest ben om de tassen te brengen, had ik meteen de kans om overal te vragen hoe het ging met het gebruik van de filters en wat ze van het water vonden. De mensen waren allemaal zeer enthousiast en stuk voor stuk vertelden ze dat de kinderen nu veel meer water drinken sinds het gebruik van de filters omdat ze het zo lekker vinden. Een groot succes dus!
Het lijkt misschien maar weinig: 20 kleine ecofilters en die ene grote van 60 liter. Maar als je bedenkt dat daar in totaal ongenveer 250 grote en kleine mensen van kunnen genieten dan denk ik dat dat er heel veel zijn. Dat het zo de moeite waard is om zoiets aan te schaffen.


Elk gezin heeft ook al de foto's gekregen die ik elk jaar maak voor de Padrinos. Zo hebben ze zelf ook eens 'n foto, want ze hebben geen camera om te maken en foto's laten maken is te duur. In elke envelop had ik een visite-kaartje gedaan van Claudia en mij met een telefoonnummer erop. Mijn telefoon draag ik over aan Claudia zodat we altijd een nummer hebben wat de mensen kunnen bellen als er iets is, er is dan altijd iemand bereikbaar; je weet maar nooit. Er kan altijd iets gebeuren in de periode als ik er niet ben. Ismenia heeft inmiddels ook te kennen gegeven dat ze erg graag mee wil helpen; en samen met Claudia gaat zij eens in de zoveel tijd de gezinnen bezoeken. Zij woont in San Pedro en het is fijn als de gezinnen haar ook kennen; zij kan dan evt. dingen doorgeven aan Claudia en zo is het fijn om samen te werken.

Voor Hilda Susana is nog niet alles gekocht. Dit omdat ze vertelde dat ze waarschijnlijk moet verhuizen. Samen met Claudia heb ik nog een afspraak gemaakt met de maatschappelijk werkster van een projekt waarin ook enkele van haar kinderen opgenomen zijn. En tegenover het terrein waar zij woont wonen Amerikaanse mensen die ook een projekt hebben en hulp bieden aan haar en haar kinderen. Ik wilde gewoon zeker weten dat we niet met z'n allen hetzelfde doen; hulp bieden is goed maar het moet wel zinvol zijn, en iedereen moet wel het gevoel hebben dat het geld wat gegeven wordt ook goed besteed wordt. Dus zijn wij vanochtend nog samen naar dat projekt geweest om te praten en de maatschappelijk werkster heeft nog gebeld naar die amerikaanse man en ook die kwam nog even. Het was een fijn gesprek en dat geeft alleen maar duidelijkheid aan iedereen. Ik vertelde dat Hilda elke 2 weken boodschappen krijgt via verschillende families uit nederland en gelukkig is dat niet een reden dat dat andere projekt gaat stoppen met het verlenen van hun hulp.. Ze moet inderdaad per 1 april het terrein waarop ze nu woont gaan verlaten maar de reden ervan is dat er op die plek door het projekt van die amerikanen een schooltje gebouwd wordt van 4 klassen groot voor speciaal onderwijs, dwz. voor grotere kinderen die tot heden niet de mogelijkheid hadden om de basis af te maken en voor volwassenen die nog niet kunnen lezen en/of schrijven. Dus een goede reden, maar ze heeft dus nog 6 weken de tijd. We zijn daarna nog naar haar toe geweest om te overleggen hoe nu verder. We gaan gewoon door met het geven van de belangrijkste boodschappen zodat dat geen zorgen zijn voor haar en verder kunnen de kleinste kinderen van haar opgevangen worden door het projekt, daar zijn allemaal mogelijkheden voor, maar je moet het maar net weten.
Claudia gaat voorlopig elke 2 weken op bezoek bij haar zodat we op de hoogte blijven van haar en de kinderen en dat er altijd iemand is die een soort van controle houdt, dat is en blijft voor de mensen hier ook erg belangrijk. Het klinkt in deze misschien raar, maar alle mensen hier moeten gewoon weten dat ze zelf ook dingen moeten en kunnen doen en niet met hun handen open moeten gaan wachten tot de tijd dat ik er weer ben. Zo ben ik nog beziggebleven tot de laatste minuut.

Mariposa. Zo is de naam van het projekt wat ik heb en dat wordt (waarschijnlijk in combinatie met een andere) de naam van de website die Jasper en Melanie gaan maken. Mariposa is de spaanse naam voor vlinder. Behalve dat dat mijn lievelingsdier is, vindt ik de betekenis ervan ook heel symbolisch voor hetgeen ik hier kan en mag doen. De ontwikkeling van rups tot vlinder vind ik wel toepasselijk voor alle kinderen die naar school kunnen gaan dankzij de sponsoring van hun Padrinos, en zo hopelijk een andere toekomst tegemoet gaan dan hun ouders. Educatie is toch een van de belangrijkste dingen in het leven. Kijk maar naar Ismenia. Een prachtige voorbeeld. Ik had voor haar een zilveren kettinkje gekocht met een zilveren vlindertje eraan, als kadootje voor het behalen van haar diploma. Maar ook de gezinnen zelf, want die worden om de beurt geholpen met kleine veranderingen in hun huis die uiteindelijk grote dingen teweeg kunnen brengen. En ik ben degene die zolang als het kan op en neer ga vliegen om de schakel te zijn tussen de arme wereld aan de ene kant en de rijke wereld aan de andere kant. Daarom Mariposa; een eenvoudige naam maar heel betekenisvol.

Mijn tijd zit er weer op. Morgen (vrijdag) vertrek ik weer naar nederland. Bedankt allemaal. Enorm bedankt voor alle hulp en steun die iedereen gegeven heeft op welke manier dan ook. Het waren weer heel veel druppels op heel veel gloeiende platen.
Zoals ik altijd zeg: het zal je golfplaat maar wezen waarop die ene druppel valt. Je zou dat geluk maar hebben. Met een heel tevreden gevoel en heel veel dankbaarheid kijk ik terug op de afgelopen weken. En dat kan iedereen doen die een bijdrage geleverd heeft op welke manier dan ook. Ik ben me heel goed bewust dat zonder de steun van alle mensen in nederland ik nooit datgene had kunnen verwezenlijken voor de mensen hier. En daarom is de laatste foto weer voor iedereen die op zijn of haar manier een steentje bijgedragen heeft om de afgelopen weken zo succesvol te laten slagen. Een symbolisch bloemetje. Muchas Gracias!

Lieve groet van Mieke

Mieke in Guatemala bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl